قصه  هاي  غم  و  بي  قراري                    بازاشك و محن ، گريه زاري

       قصه ي   غصه  هاي    درونم                    ماجراي    دل    پر  ز  خونم

       در   پي    گريه  هايي    شبانه                    مي خورد    بر   تنم  تازيانه

       نيست  در  شهرمان  رادمردي                    اهل  عشق و صفا اهل دردي

       عده اي   غرق   فقر  و نداري                   عده اي   مردِ   از دين فراري

       ديگر  اينجا  كسي با خدا نيست                   در خيابان و  كوچه حيا نيست

       غيرت  از  شهر ما رخت بسته                   حرمت     ناخدايان     شكسته

      عده اي   در  نوا   و   خروشند                   دين خود را به زرمي فروشند

      چهره ها را ببين در نقاب است                   عقلشان در پي يك سراب است

      سينه  خسته مان  پر ز  آه است                   دم  زدن از خدا  هم  گناه است

      گوئيا عصر هوش و نبوغ است                   اين  همه ادعا ها  دروغ  است 

      بخت   بر  ما   اگر  رو   نمايد                   گيرم    اين   جمعه   آقا    بيايد

      شك  ندارم  كسي  منتظر نيست                  منتظر چشم كس سوي درنيست

     غرق نجوا  كه شادي تمام است                  اين چه  وقت  ظهور امام  است

      ادعا  مي كنيم  او   ولي   نيست                  او ز  نسل و  تبار  علي  نيست

      هر  كسي   د ر  پي   يك  بهانه                  مي  دود   با   بهانه    به   خانه

      او    بيايد    همه    كار   داريم                  يا  كه  نه  ، خانه   بيمار  داريم

      او     بيايد      همه      ناتوانيم                  منكر        صاحب        زمانيم 

      از  ظهور   ولي    مي خروشيم                  زود او  را به  زر  مي فروشيم

      او  بيايد  دلش  بي  شكيب است                  بين  ما شيعيان هم  غريب است

      علت  اينكه  صحرا  نشين است                 يا  كه  مولايمان بي  قرين  است

      گرد ِ غم كي  ز رويش  زدوديم                 يار    خوبي     برايش     نبوديم

      او  بيايد   غريب  است  و  تنها                 باز يك  كوفه  چاه  است  و مولا   

شاعر ـ سيد امير حسين مير حسيني

زائری بــارانی ام ،آقا به دادم میرسی؟
بی پناهم،خسته ام،تنها...به دادم میرسی؟
گرچه آهــو نیسـتم اما پر از دلتنـگیم
ضامـن چشــمان آهو هـا به دادم میرسی؟
من دخیل التماسـم را به چشمـت بسته ام
هشتمین دردانه ی زهـرا به دادم میرسی؟

چيست اين باران كه دلخواه من است ؟
زير چتر او روانم روشن است .
چشم دل وا مي كنم
قصه يك قطره باران را تماشا مي كنم :
در فضا،
همچو من در چاه تنهائي رها،
مي زند در موج حيرت دست و پا،
خود نمي داند كه مي افتد كجا !
در زمين،
همزباناني ظريف و نازنين،
مي دهند از مهرباني جا به هم،
تا بپيوندند چون دريا به هم !
قطره ها چشم انتظاران هم اند،
چون به هم پيوست جان ها، بي غم اند .
هر حبابي، ديدهاي در جستجوست،
چون رسد هر قطره، گويد: - « دوست! دوست ... !»
مي كنند از عشق هم قالب تهي
اي خوشا با مهر ورزان همرهي !
با تب تنهائي جانكاه خويش،
زير باران مي سپارم راه خويش.
سيل غم در سينه غوغا مي كند،
قطره دل ميل دريا مي كند،
قطره تنها كجا، دريا كجا،
دور ماندم از رفيقان تا كجا!
همدلي كو ؟ تا شوم همراه او،
سر نهم هر جاكه خاطرخواه او !
شايد از اين تيرگي ها بگذريم .
ره به سوي روشنائي ها بريم .
مي روم، شايد كسي پيدا شود،
بي تو، كي اين قطره دل، دريا شود؟

(این شعر قشنگه نمی دونم از کیه؟اما با اجازه شاعرش این شعر رو تو بلاگ می زارم.)