¯

خدايا به تو محتاجم

فرشته و كودك

كودكي كه آماده تولد بود ؛ نزد خدا رفت واز او پرسيد :«مي گويند فردا شما مرا به زمين مي فرستيد؛آما من به اين كوچكي وبدون هيچ كمكي چگونه مي توانم براي زندگي به آنجا بروم»

خداوند پاسخ داد:«از ميان بسياري از فرشتگان من يكي را براي تو در نظر گرفتم .او در انتظار توست واز تو نگهداري خواهد كرد.»

اما كودك هنوز مطمئن نبود ه مي خواهد برود يا نه. كودك گفت :اينجا در بهشت من هيچ كاري جز خنديدن وآواز خواندن ندارم واينها براي شادي من كافي است.

خداوند لبخند زد:«فرشته تو براي تو آواز خواهد خواند وهر روز به تو لبخند خواهد زد . تو عشق او را احساس خواهي كرد و شاد خواهي بود»كودك ادامه داد :من چطور مي توانم بفهمم مردم چه مي گويندوقتي زبان آنها را نمي دانم ؟

خداوند او را نوازش كرد وگفت :فر شته تو زيباترين و شيرين ترين واژه هايي كه ممكن است بشنوي ،در گوش تو زمزمه خواهد كرد وبا دقت صبوري به تو ياد خواهد داد ه چكونه صحبت كتي. كودك با ناراحتي گفت :«وقتي مي خواهم با شما صحبت كنم چه كنم ؟»

خداوند براي اين سوال هم پاسخي داشت :«فرشته ات دستهايت را كنار هم مي گذارد وبه تو ياد مي دهد كه چگونه دعا كني.»كودك سرش را بر گرداند وپرسيد «شنيده ام كه در زمين انسانهاي بدي هم زندگي مي كنند چه كسي از من محافظت خواهد كرد.؟

خدا پاسخ داد :فرشته ات از تو محافظت خواهد كرد. حتي اگر به قيمت جانش تمام شود .

كودك با نگراني ادامه داد :«اما من هميشه به اين دليل كه ديگر نمي توانم شما را ببينم ناراحت خواهم بود.خدا لبخند زد وگفت «فرشته ات هميشه در باره من با تو صحبت خواهد كرد وبه تو راه بازگشت نزد مرا خواهد آموخت گر چه من همواره پيش تو خواهم بود.

درآن هنگام بهشت آرام بود ،اما صدايي از زمين شنيده مي شد كودك مي دانست كه بايد به زودي سفرش را آغاز كند .او به ارامي يك سوال ديگر از خدا پرسيد «خدايا اگر بايد همين الان بروم لطفا نام فرشته ام را به من بگوييد .خداوند او را نوازش كرد وپاسخ داد :«نام فرشته ات اهميتي ندارد .به راحتي مي تواني او را مادر صدا كني»

از زندگانيم گله دارد جوانيم

شرمنده جواني از اين زندگانيم

دارم به دل هواي صحبت ياران رفته را

ياري كن اي اجل كه به رسانيم

گوش زمين به ناله من نيست آشنا

من طاير پر شكسته پر آسمانيم

گيرم كه از آب دانه دريغم نداشتند

چه كنم با غم بي همزبانيم

¯¯¯¯¯¯

مهدی جان !

مهدی جان! بگذار نباشد بر من صبحی که بدون تو آغاز شود. در آن پگاهی که نسیم عشق شروع به وزیدن می‌کند، در آن سکوت صبحگاهی، فقط تویی که می‌توانی روح سوهان خورده‌ی مرا از زخم زمانه التیام بخشی.
مولای من! می‌گویند انتظار مثل درد دندان است ولی نه، اگر این‌طور بود، آن را به راحتی به دور می‌انداختم. والله که از انتظار بند بند وجودم در آتش فراقت می‌سوزد.  
یا صاحب‌الزمان! تا کی در آسمان به پرنده خیره شوم؟ تا کی گل‌های سرخ را به یادت بر پرده‌ها سنجاق کنم؟ تا کی در پیاده‌روی نگرانی انتظار قدم زنم؟
مولای من! ارمغان غیبت تو، دل شکسته‌ای ست که در قفس سینه‌ام بر بستر انتظار آرمیده است.
یا صاحب‌الزمان! سایه‌ی سبزت بر سرم کم مباد. ای کاش دعایم مستجاب می‌شد که خداوند گناهانم را به محضرت نرساند تا دل پر دردت از دست نوکر بی مقدارت نرنجد، زیرا دل قشنگت دیگر جای گنجاندن کجروی‌های مرا ندارد. کاش بر دعای فرجم در حق تو ای گل زهرا سلام‌الله‌علیها، مرغ آمین، آمین می‌گفت و تو را از زندان غیبت نجات می‌داد.
آیا مرا به مروارید بخشش مزیّن خواهی کرد؟ آیا می‌شود که دوباره مثل روزهای اوّل آشنایی‌ام با تو، به خوابم بیایی و بر روی سیاهم لبخند بزنی؟ هنوز چهره‌ی مهربانت را که در خواب دیده بودم، از خاطرم نرفته چون می‌دانم که از دل نرود هر آن که از دیده برفت.
گل زیبای خاطرات شیرینم، مهدی جان! اگر پس از مرگم گورم را بشکافی و قلبم وجود داشته باشد، خواهی دید که روی آن نوشته شده: نفرین بر انتظار که قاتلم بود.

نمی‌دانم چه‌طور بگویم که خودم هم راضی شوم. اگر با زبانِ دلم شروع کنم حرفم زود تمام می‌شود، امّا دوست دارم با همان امامی نجوا کنم که بهایی برای محبّتش نداده بودم.
داشتم زندگیم را می‌کردم؛ تا این که صحبت از آقایی به میان آمد که خود غریب بود و به درد دیگران آشنا.
گفتم یا علی بگویم و با آقایی که این همه ذکر خیرش را می‌کنند، صحبتی کنم.
کلام اوّل همان و جواب هم همان.
به خدا اصلاً نمی‌توانم چیزی از محبّت اربابم بگویم. اگر شرمندگی را بهانه قرار دهم، باز هم وجدانم راضی نمی‌شود و راستی اگر شرم می‌کردم . . .

کلام آخر:
خدایا اگر قرار است بمیرم، بگذار امامم بیاید؛
        اگر قرار است بسوزم، بگذار امامم ببیند؛
     و اگر قرار است به غربت نشستن او از جانب ما باشد، الهی العفو!