قصه  هاي  غم  و  بي  قراري                    بازاشك و محن ، گريه زاري

       قصه ي   غصه  هاي    درونم                    ماجراي    دل    پر  ز  خونم

       در   پي    گريه  هايي    شبانه                    مي خورد    بر   تنم  تازيانه

       نيست  در  شهرمان  رادمردي                    اهل  عشق و صفا اهل دردي

       عده اي   غرق   فقر  و نداري                   عده اي   مردِ   از دين فراري

       ديگر  اينجا  كسي با خدا نيست                   در خيابان و  كوچه حيا نيست

       غيرت  از  شهر ما رخت بسته                   حرمت     ناخدايان     شكسته

      عده اي   در  نوا   و   خروشند                   دين خود را به زرمي فروشند

      چهره ها را ببين در نقاب است                   عقلشان در پي يك سراب است

      سينه  خسته مان  پر ز  آه است                   دم  زدن از خدا  هم  گناه است

      گوئيا عصر هوش و نبوغ است                   اين  همه ادعا ها  دروغ  است 

      بخت   بر  ما   اگر  رو   نمايد                   گيرم    اين   جمعه   آقا    بيايد

      شك  ندارم  كسي  منتظر نيست                  منتظر چشم كس سوي درنيست

     غرق نجوا  كه شادي تمام است                  اين چه  وقت  ظهور امام  است

      ادعا  مي كنيم  او   ولي   نيست                  او ز  نسل و  تبار  علي  نيست

      هر  كسي   د ر  پي   يك  بهانه                  مي  دود   با   بهانه    به   خانه

      او    بيايد    همه    كار   داريم                  يا  كه  نه  ، خانه   بيمار  داريم

      او     بيايد      همه      ناتوانيم                  منكر        صاحب        زمانيم 

      از  ظهور   ولي    مي خروشيم                  زود او  را به  زر  مي فروشيم

      او  بيايد  دلش  بي  شكيب است                  بين  ما شيعيان هم  غريب است

      علت  اينكه  صحرا  نشين است                 يا  كه  مولايمان بي  قرين  است

      گرد ِ غم كي  ز رويش  زدوديم                 يار    خوبي     برايش     نبوديم

      او  بيايد   غريب  است  و  تنها                 باز يك  كوفه  چاه  است  و مولا   

شاعر ـ سيد امير حسين مير حسيني

زائری بــارانی ام ،آقا به دادم میرسی؟
بی پناهم،خسته ام،تنها...به دادم میرسی؟
گرچه آهــو نیسـتم اما پر از دلتنـگیم
ضامـن چشــمان آهو هـا به دادم میرسی؟
من دخیل التماسـم را به چشمـت بسته ام
هشتمین دردانه ی زهـرا به دادم میرسی؟

چيست اين باران كه دلخواه من است ؟
زير چتر او روانم روشن است .
چشم دل وا مي كنم
قصه يك قطره باران را تماشا مي كنم :
در فضا،
همچو من در چاه تنهائي رها،
مي زند در موج حيرت دست و پا،
خود نمي داند كه مي افتد كجا !
در زمين،
همزباناني ظريف و نازنين،
مي دهند از مهرباني جا به هم،
تا بپيوندند چون دريا به هم !
قطره ها چشم انتظاران هم اند،
چون به هم پيوست جان ها، بي غم اند .
هر حبابي، ديدهاي در جستجوست،
چون رسد هر قطره، گويد: - « دوست! دوست ... !»
مي كنند از عشق هم قالب تهي
اي خوشا با مهر ورزان همرهي !
با تب تنهائي جانكاه خويش،
زير باران مي سپارم راه خويش.
سيل غم در سينه غوغا مي كند،
قطره دل ميل دريا مي كند،
قطره تنها كجا، دريا كجا،
دور ماندم از رفيقان تا كجا!
همدلي كو ؟ تا شوم همراه او،
سر نهم هر جاكه خاطرخواه او !
شايد از اين تيرگي ها بگذريم .
ره به سوي روشنائي ها بريم .
مي روم، شايد كسي پيدا شود،
بي تو، كي اين قطره دل، دريا شود؟

(این شعر قشنگه نمی دونم از کیه؟اما با اجازه شاعرش این شعر رو تو بلاگ می زارم.)

روی ماه و لای ستاره ها یک نفر دنبال خدا میگشت ، شنیده بود که خدا آن بالاست و عمری دیده بود که دستها رو به آسمان قد میکشد . پس هر شب از پله های آسمان بالا میرفت ، ابر ها را کنار میزد . پادر شب آسمان را میتکاند ، ماه را بو میکرد و ستاره ها را زیرو رو . او میگفت : ((خدا حتما یک جایی همین جاهاست . )) و دنبال تخت بزرگی میگشت به نام عرش ؛ که کسی بر آن تکیه زده باشد . او همه آسمان را گشت اما نه تختی بود و نه کسی . نه رد پایی روی ماه بود نه نشانه ای لای ستاره ها . از آسمان دست کشید ، از جست و جوی آن آبی بزرگ هم . آن وقت نگاهش به زمین زیر پایش افتاد . زمین پهناور بود و عمیق . پس جا داشت که خدا را در خود پنهان کند . زمین را کند ، ذره ذره و لایه لایه و هر روز فرو تر رفت و فرو تر . خاک سرد بود و تاریک و نهایت آن جز یک سیاهی بزرگ چیز دیگری نبود . نه پایین و نه بالا ، نه زمین و نه آسمان . خدا را پیدا نکرد . اما هنوز کوه ها مانده بود . دریا ها و دشت ها هم . پس گشت و گشت و گشت . پشت کوه ها و قعر دریارا ، وجب به وجب دشت را . زیر تک تک همه ریگ ها را . لای همه قلوه سنگ ها و قطره قطره آب ها را . اما خبری نبود ، از خدا خبری نبود . نا امید شد از هر چه گشتن بود و هر چه جست و جو . آن وقت نسیمی وزیدن گرفت . شاید نسیم فرشته بود که میگفت خسته نباش که خستگی مرگ است . هنوز مانده است ، وسیع ترین و زیبا ترین و عجیب ترین سرزمین هنوز مانده است . سرزمین گمشده ای که نشانی اش روی هیچ نقشه ای نیست . نسیم دور او گشت و گفت : (( اینجا مانده است ، اینجا که نامش تویی . )) وتازه او خودش را دید، سرزمین گمشده را دید . نسیم دریچه کوچکی را گشود ، راه ورود تنها همین بود . و او پا بر دلش گذاشت وارد شد . خدا آنجا بود . بر عرش تکیه زده بود . و او تازه دانست عرشی که در پی اش بود همین جاست . سالها بعد وقتی که او به چشم های خود بر گشت ، خدا همه جا بود ؛ هم در آسمان و هم در زمین . هم زیر ریگ های دشت و هم پشت قلوه سنگ های کوه ، هم لای ستاره ها و هم روی ماه . 

کوچکتر که بودیم ،دل بزرگی داشتیم…

بزرگتر که شدیم چقدر دلتنگیم!!!

بادگفت : من ثابت میکنم که من قویترازتوهستم.آن مردرا می بینی با کت راه میرود؟ 

من شرط می بندم کت اورا زودتر از تو از تنش بدر آورم. 

خورشید درپس ابر پنهان شدوباد به شدت وزیدن گرفت تااینکه تبدیل به گردبادی 

هولناک گردید. ولی هرچه باد شدیدتر می وزید پیرمرد ،کت رابیشتر به خودمی پیچید. 

سرانجام بادفرو نشست و تسلیم شد. 

آنگاه خورشید از پس ابرها بیرون آمدو خیلی باملایمت برپیرمرد تبسم کرد، 

طولی نکشید که پیرمرد عرق پیشانی را پاک کرد وکتش را از تن بدر آورد. 

آنوقت خورشید به بادگفت : 

« دوستی ومهربانی قویتر از خشم و زور است .»

برای آمدنت زود هم دیر است !!

آقا نمی آیی؟؟

الهم عجل لولیک الفرج

بلکه از کوچکی قلب ماست پس بیائید به خاطر دیروز کسی

را از فردایمان خط نزنیم.

بعضی فکر می کنند منصفانه نیست که خدا کنار گل سرخ خار گذاشته است.

بعضی دیگر خدا را ستایش می کنند که کنار خارها گل سرخ گذاشته است.

(شما چه فکر می کنید کدام درست است.)

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو ؛ یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو ... آیا چیزی قابل درو در این رمضان کاشتیم؟

الهي الهي، چون توانستم، ندانستم و چون كه دانستم، نتوانستم. الهي، در دل دوستانت نور عنايت پيداست، جانها در آرزوي وصالت حيران و شيداست، چون تو مولا كيست؟ الهي، اگر چه گناه من افزون است اما عفو تو از حد بيرون است. الهي، نوازندهء غريبان تويي و من غريبم، دردم را دوا كن كه تويي طبيبم اي دليل هر گمگشته. الهي، بر عجز وبيچارگي خود گواهم واز لطف و عنايات تو آگاهم. خواست، خواست توست، من چه خواهم! الهي، آفريدي رايگان، روزي دادي رايگان، بيامرز رايگان، كه تو خدايي نه بازرگان. الهي، جان ما را صفاي خود ده، دل ما را هواي خود ده، چشم ما را ضياي خود ده و ما را از فضل و كرم خود آن ده كه آن به . 

شب قدر است بیا قدر بدانیم کمی

 خانه دل ز گناهان بتکانیم کمی

شعله افتاده به ملک دلم از فرط گناه

دوست را از دل این شعله بخوانیم کمی

روح را صیقل آیینه دهیم از دل و جان  

آه را تا ملکوتش برسانیم کمی

عهد بستیم و شکستیم بسی کاش! که ما

بر سر عهد وفادار بمانیم کمی

پوشه از بار گناهان شده پر حجم بیا

رمضان است به آتش بکشانیم کمی

نگذاریم زبانه بکشد دوزخمان

بنشینیم و به اشکش بنشانیم کمی

بنشانیم نهالی به امید ثمری 

چشمه از چشم به پایش بدوانیم کمی

و ارادت بنماییم و بگوییم " الغوث " 

ناله را تا به فلک باز رسانیم کمی

تمام لذت عمرم همین است

که مولایم امیرالمونین است .

دل را ز علی اگر بگیرم چه کنم؟
بی مهر علی اگر بمیرم چه کنم؟
فردا که کسی را به کسی کاری نیست
دامان علی اگر نگیرم چه کنم ؟